نهمین آلبوم استودیویی این گروه وارد بازار شد. البته قبل از وارد بازار شدن وارد اینترنت شد تا به سرعت در تمام دنیا پخش بشه . اولین شوک هم بعد از انتشار قاچاقی توسط لارس به دنیا صادر شد تا تغییر در متالیکا را نشان بدهد؛ گروهی که تا چند سال پیش از سایت های انتشار موسیقی شکایت می کرد از انتشار قاچاقی آلبومشون ابراز رضایت کرد.
ایده ی اولیه ی Death magnetic یا مغناطیس مرگ به گفته ی جیمز درباره ی خواننده ها و آهنگساز های فقید موسیقی راک بوده اما با گذشت زمان گسترده تر شده و به مرگ به عنوان موضوعی که همه ی انسانها با آن سروکار دارند پرداخته است. مرگ به آهنربایی تشبیه شده که بعضی از آدم ها را جذب و بعضی دیگر را دفع می کند.
سبک آلبوم با همه ی آلبوم های قبلی تفاوت دارد، تلفیقی از کارهای دهه ی 80 و دهه ی 90 با این تفاوت که 8 تا از 10 آهنگ این آلبوم بالای 7 دقیقه هستند، چیزی که در آلبوم های قبلی کمتر دیده می شد. بنظرم همین کش آمدگی ها در بعضی نقاط باعث تکرار بیش از حد ریتم و خسته شدن شنونده می شود. هماهنگ شدن با آهنگ ها برای من کمی زمان برد اما بعد از آن، واقعا شیفته ی آن شدم. بیش از همه هم از آهنگ های The day that never comes ،Unforgiven III و All nightmare long خوشم آمد. همچنین suicide & redemption که بدون متن (Instrumental) است.در کل اثر بسیار قابل قبول تری نسبت به آلبوم قبلی (Saint Anger) است، هرچند فکر می کنم اجرای زنده ی آن نباید زیبایی نسخه ی استودیویی را داشته باشد.
